Mam przyjajciela „Stefan” ma na imię.
Ostoją był dla mnie gdy bezradny byłem!
Dla czystości duszy dziecięciem jego się stałem.
Jak żyć w zgodzie z sumieniem- nauki czerpałem.

Dziś „Stefan” dojrzały – dobrze po trzydziestce
Daje ludziom spokój, sumienie człowieczeństwo jeszcze.
Kiedyś jak ślepe szczenie po świecie się błąkałem.
Aż na swojej drodze „Stefana” spotkałem.

Z wdziecznością dzisiaj to „dzieciństwo” wspominam.
Choć drogi moje innymi stronami mnie prowadzą
Wiem, i pewność mam, że gdy mie smutek i zło dopadnie
To u „Stefana” jak nigdzie wsparcie mi dadzą!

To wszystko już było a dziś tęsknota po sercu się kołata
Czas ucieka mijają dni a miesiące przechodzą w lata.
Myślę o czasach, gdy ze starego w nowe wchodziłem.
Dziś jestem dojrzały a wtedy nieporadny byłem.

 Autor: Andrzej Piłaciński